شعر فارسی آیات غمزه

از پشت بام تا حرمت راه اندکی‌ست

مریم سقلاطونی — Fri, 23 Jan 2026 18:30:00 GMT

هر صبح با خیال تماشای گنبدت
می‌ایستم به رسم ادب رو به مرقدت

تو راه مستقیمی و من وصل می‌شوم
با تو به رودخانهٔ لطف سرآمدت

هر صبح با زیارت از راه دور تو
نزدیک می‌شوم به تو و راه و مقصدت

پیش از سلام من به تو، ناگاه می‌وزد
از سمت کربلای تو عطر خوش‌آمدت

از پشت بام تا حرمت راه اندکی‌ست
قدر «سلام» فاصله دارم ز مرقدت

حال خوشی دوباره به من دست داده است
حال نماز، زیر رواق زبرجدت

با هر سلام بیعت من تازه می‌شود
هم با تو، هم تمام شهیدان مشهدت

سینِ سلام، در دهنم خشک می‌شود
شرمنده‌ام از این همه الطاف بی‌حدت

پیچیده در هوا نفحات سلام تو
آقا! تو را به مِهر و مرام زبانزدت

محتاج کن همیشه به این رزق‌ها مرا
محتاجِ مهربانی و رزق مجدّدت

بهشت اینجاست یا اینجاست یا اینجاست یا اینجا

علی مقدم — Sun, 16 Mar 2025 13:48:00 GMT

تجلی کرده از هر سو جمال کبریا اینجا
کجا رفتی پی دیدار حق ای دل بیا اینجا

نگاهی بر ضریح او حجاب از دیده بردارد
خدا را دیده اند اهل حقایق بارها اینجا

ز آدم تا به خاتم را در این درگاه می بینی
که مهمان ولی الله هستند انبیا اینجا

میان صحن او می گردم و با خویش می گویم
بهشت اینجاست یا اینجاست یا اینجاست یا اینجا

دل خورشید هم از سایه ایوان او گرم است
پناه آورده چون طفلی تمام ماسوا اینجا

حریمش جلوه ی لاتقنطوا من رحمةالله است
که حتی خوف می آید به امّید رجا اینجا

چنان بوی غنا آید ز کشکول گدایانش
گدایی از گدایانش نمایند اغنیا اینجا

نه تنها از غم دنیا شود فارغ در این درگاه
که زائر می شود از خویش هم حتی رها اینجا

چنان احسانِ او بی حدّ و حصر است ای دل عاصی
که داده راه آن شاه کرم حتی تو را اینجا

هوایی شدم، مقصدم کربلاست

ناصر حامدی — Wed, 21 Aug 2024 01:04:00 GMT

هوا پر شد از عطر نام حسین
به قربان عطر پراکنده‌اش
چه سرمست و شورآفرین می‌رود
سپاهی به دیدار فرماندهش

هوایی شدم، مقصدم کربلاست
کجا از همین سرزمین بهتر است؟
برای رسیدن به آغوش تو
هوای خوش اربعین بهتر است

چه باکی‌ست از پای تاول زده
به عشق تو طی می‌شود این مسیر
نمانده‌ست چیزی به کرب‌وبلا
امیری حسینٌ و نعم الامیر

غریبم به آغوش تو دلخوشم
اسیرم به عشقت شدم مبتلا
در این روزها آرزویم شده
فقط کربلا کربلا کربلا

مرا مادرم از همان کودکی
به شیرینی نام تو شیر داد
پدر با خودش برد هیأت مرا
به من مهر و سربند و زنجیر داد

دلم خوش به داروی دیدار توست
حبیبم حسین و طبیبم حسین
غریبانه در کربلا خفته‌ای
نگاهی به من کن، غریبم حسین

قدم می‌گذاری به صحن بهشت
به یاد شهیدان والامقام
بگو با دلی عاشق و بی‌قرار
به لب‌های عطشان مولا سلام

هرسال مهدی مادرش را مشهد آورده

راضیه مظفری — Fri, 31 May 2024 16:53:00 GMT

بیست و‌ سهٔ ذی القعده باید در سفر باشد
هرچند فرصت کم، زیارت مختصر باشد

حتی اگر ماشین برای او ضرر دارد
حتی اگر پادرد با او همسفر باشد

از نان خشک بقچه کمتر میخورد، شاید
سهم کبوترهای آقا بیشتر باشد

خرج سفر این بار یک انگشتر کهنه ست
هرچند ارث مادرش، بی‌بی‌گُهر باشد...

آرام می گوید: (خدایا! کاشکی میشد
مشهد به ما دلتنگ ها نزدیکتر باشد...)

این ساحل آرامش ست و پیش روی اوست
هرچند یک دریا تلاطم پشت سر باشد

چشمش به گنبد میخورد‌...بغضش ترک خورده ست
گاهی همان بهتر زبانش، چشمِ تر باشد:

( آقای خوبم! آفتابی که لب بام است
تا کی برای یک خبر چشمش به در باشد؟

پیراهنی...تکه پلاکی...ساعتی...چیزی...
کو آن که مثل قاصدک ها خوش خبر باشد؟

حالا برای مهدی ام یک نامه آوردم
شاید یکی از کفترانت نامه بر باشد...)
::
هرسال مهدی مادرش را مشهد آورده
زنده ست او...هرچند مفقود الاثر باشد...

خوشا وقت دیدار، باران بگیرد

فائزه زرافشان — Fri, 31 May 2024 03:05:00 GMT

دل است و دریغا که سامان بگیرد
غم است و محال است پایان بگیرد

پریشان و گریان رسیدم که یک دم
سرم را ضریحت به دامان بگیرد

رسیدم که چشمان غم‌دیده‌ام را
تماشای این صحن و ایوان بگیرد

رسیدم که در بزم زائرترین‌ها
به آهی، دل مرده‌ام جان بگیرد

رسیده‌ست شاعر که دست تمنا
به دامان شاه خراسان بگیرد

خودت گفته بودی که حتی نمک را
گدا باید از دست سلطان بگیرد

به جز اشک، عاشق چه دارد بگوید؟
خوشا وقت دیدار، باران بگیرد

به غیر از غمت ، این غم پاک و روشن
بگو هر چه اندوه پایان بگیرد

چنان غبار رسیدم به خاک‌بوسی دریا

یوسف رحیمی — Fri, 10 May 2024 09:46:00 GMT

قدم قدم به حضورت چکیده اشک مدامم
منم که شوق سراسر برای عرض سلامم

برای اذن زیارت پر از تلاطم اشکم
برای عرض ارادت چه الکن است کلامم

چنان غبار رسیدم به خاک‌بوسی دریا
مرددم که خودم را در این حرم چه بنامم

سلام می‌دهم از هر کجای شهر به سویت
که با سلام تو آغاز گشته صبحم و شامم

سلام بر تو! جگرگوشهٔ عزیز پیمبر!
سلام زهرهٔ زهرا، سلام ماه تمامم

سلام دختر باران! سلام کوثر قرآن!
سلام خواهر خورشید! نور چشم امامم!

چه عطر و بوی ملیحی‌ست در بهشت تو بانو
رسیده رایحهٔ مشهدالرضا به مشامم

چه آرزوی قشنگی‌ست من شهید تو باشم
چه آرزوی قشنگی‌ست این‌که حُسن ختامم...

مؤدبانه ترین شکل عرض حال سکوت است

هادی جانفدا — Tue, 26 Mar 2024 10:33:00 GMT

چقدر صورت در آینه ست پیرتر از من
برای دیدن رویت بهانه گیرتر از من

مگر تو گوش کنی آینه شبیه به سنگی ست
که از شنیدن این شکوه هاست سیرتر از من

به ارتفاع تو و گنبدت قسم که نیامد
به خاکساری تو هیچ کس حقیرتر از من

مقام نیست در این کهکشان رفیع تر از تو
پرنده نیست در این آسمان اسیرتر از من

مرا مگیر به آلودگی و سربه هوایی
که نیست در حرمت شرم سر به زیرتر از من

دوباره معجزه ی شوق را ببین که چگونه
رسیده باد به پابوسی تو دیرتر از من

در آستان محبت خلاف قاعده عرف است
که من رهاتر م از باد و او اسیرتر از من

رسیده ام من و سرتا قدم شکست و نیازم
نباش منتظر زائری فقیرتر از من

ببار بر من جان تشنه ای لطافت مطلق
که نیست زیر هزار آسمان کویرتر از من

خلیل و موسی و عیسی و نوح بنده ی عشقت
چقدر هست در این ماجرا دلیر تر از من

مؤدبانه ترین شکل عرض حال سکوت است
که اشک حال مرا گفته دلپذیرتر از من

سلامی از طرف خانواده ام به شما

فاطمه معصومه شریف — Fri, 08 Dec 2023 11:31:00 GMT

به لطف آتش عشقت هنوز شعله ورم
چه آتشی که مهارش نکرد چشم ترم

سلام ای که از احوال من خبر داری !
از اینکه خسته تر از قبل و بی پناه ترم

مرا پناه بده مهربان ! اگر ندهی ،
شبیه خانه به دوشان همیشه در به درم

به رقص آمده چادر سفید من در باد ‌..
منم کبوتر تو! چادر است بال و پرم

تمام راه دلم خواست پابرهنه شوم
به یاد خاطره های جوانی پدرم

برای اینکه بیندازمش درون ضریح
سپرده نامه به من خواهر بزرگ ترم

و مادرم که اگر چه شگون نداشت ولی
به جای کاسه ی آب اشک ریخت پشت سرم

سلامی از طرف خانواده ام به شما
و هر کسی که دلش پر کشیده سوی حرم

خدا کند که خودت حاجت مرا بدهی
ولی خدا نکند باشد آخرین سفرم

شعر بخوان معجزه نازل شود/ آتش جان متوکل شود

سیدمحمد جواد شرافت — Fri, 15 Jul 2022 05:49:00 GMT

یاد تو آیینه و نام تو نور
ذکر تو خیر است و کلام تو نور

آینه در آینه مات توام
محو مرور کلمات توام

شعر بخوان ای نفس آسمان!
«إِنَّ مِنَ الشِّعرِ لَحِكمَة»، بخوان

شعر بخوان معجزه نازل شود
آتش جان متوکل شود

لرزه‌ای افتد به دلش، پیکرش
مستی دنیا بپرد از سرش

شعر کم و محکم تو خواندنی‌ست
شعر تو در ذهن زمان ماندنی‌ست

ماه تمامی و کلام تو نور
ذکر تو خیر است و سلام تو نور

باز از آداب زیارت بگو
باز هم از شأن امامت بگو

سورۀ لبخند خدا جامعه‌ست
جامع اوصاف شما جامعه‌ست

باز دلم نور خدایی گرفت
شور «وَ کُنتُم شُفَعائی» گرفت

آینه در آینه مات توام
محو مرور کلمات توام

وقت زیارت شد و یوم الغدیر
وصف غدیریه و ذکر امیر

سیر کن آیات و روایات را
وصف کن آن پاک‌ترین ذات را

از جلواتی ازلی گفته‌ای
از صد و ده وصف علی گفته‌ای

در شب ظلمت‌زدگان ماه اوست
«أَوَّلُ مَن آمَنَ بِالله» اوست

هر چه بر اوضاع جهان بگذرد
در دو جهان هر چه زمان بگذرد

آنچه تغیر نپذیرد علی‌ست
وآن‌که نمرده‌ست و نمیرد علی‌ست

آینه در آینه مات توام
محو مرور کلمات توام

کاش به آیین تو شاعر شوم
با نظر لطف تو زائر شوم

باز دلم تشنۀ ایوان اوست
باز هوای حرمش آرزوست

چه از ضریح و چه از زائرش غبار بگیرم...

زهرا سپه کار — Sat, 25 Sep 2021 07:29:00 GMT

به اربعین همه خونگریه های دشت و کویرم
کجاست قلب صبوری که گم شده ست مسیرم

چو قطره ای که به دریا چو گرد در شب صحرا
بعید نیست اگر در میان راه بمیرم

پیاده آمده ام کربلا که با تو بگویم
فدای قافله ی اشک کودکان اسیرم

چه سفره ها که بینداخت قدر دار و ندارش
به راه، پیرزنی که نگفت هیچ فقیرم

به شوق کفش مرا واکس زد که فرق ندارد
چه از ضریح و چه از زائرش غبار بگیرم

دعایی ام که ندیده به عمر رنگ اجابت
نمانده غیر رسیدن به زیر قُبّه گزیرم

آخر ای مردم! ما هم عتباتی داریم

زکریا اخلاقی — Thu, 10 Sep 2020 17:59:00 GMT

آخر ای مردم! ما هم عتباتی داریم
کربلایی داریم، آب فراتی داریم

ما پر از بوی خوش سیب، پر از چاووشیم
وز چمن های مجاور نفحاتی داریم

داغ هفتاد و دو گل تشنگی از ماست اگر
دست و رو در تپش رشته قناتی داریم

آن سبک بارترانیم که بر محمل موج
ساحل امنی و کشتی نجاتی داریم

در تماشای جمال از جبروتی سرخیم
که شگفت آینه ی جلوه ی ذاتی داریم

در همین روضه ی سربسته خدا می داند
دست در شرح چه اسماء و صفاتی داریم

زیر این خیمه که از ذکر شهیدان سبز است
کس نداند که چه احساس حیاتی داریم

همه ی هستی ما عین زیارت نامه است
گر از این گونه سلام و صلواتی داریم

به شیشه های اتاقم دوباره "ها" کردم

محمد خادم — Tue, 29 Oct 2019 16:05:00 GMT

به شیشه های اتاقم دوباره "ها" کردم
و از نوشتن اسمت بر آن حیا کردم

به روی شیشه کشیدم شبیه یک گنبد
به پای شیشه نشستم رضا رضا کردم

در این اتاق که از هر طرف به دیوار است
تو را برای رهایی خود صدا کردم

آهای ضامن هفت آسمان! مرا دریاب
که من فقط به هوای تو بال وا کردم

همین که بوی تو پیچیده در نفسهایم
به پر کشیدنِ در خویش اکتفا کردم

نگاه کردم و بر شیشه جای گنبد نیست
به شیشه های اتاقم دوباره ها کردم

منبع:
صفحه ی شخصی شاعر در انیستاگرام:
https://www.instagram.com/p/B4LDrSTp-x_/

گزارش

سیداکبر میرجعفری — Thu, 24 May 2018 11:29:00 GMT

این گزارش مستند است می توانید از همسفرانم بپرسید.

کنار ضریح
باران موسمی نیست،
خبرها تب کرده اند
و انبوه زائران
رو به رویم
دل ها ایمن نیستند .

و تنها چشم ها نیستند که می بارند
دقیق که می شوی
گردنبند رهاشده ی رباب است
روی سر زائران
یا تسبیح هزار و یک دانه ی حبیب

آن سو تر
قتلگاه است
و از آن جا که بیرون می آیند
هنوز دستان بعضی ......(دستم می لرزد که بنویسم!)

نگاه کنید!
حرم به وسعت آب های جهان
موج می زند.

این جا
آن ها که پیاده اند
زود تر می رسند
و پا برهنه ها رسیده اند!
و آخرین خبر این که:
بین الحرمین
پیشانی کشیده ی زمین شده
از بس تب کرده است.

سلام ها که فراورده هایی از نورند

سیدعلی شکراللهی — Mon, 14 May 2018 20:44:00 GMT

سلام ها خورشیدند زرد و مسرورند
سلام ها که فراورده هایی از نورند

سلام های عزیز و سلام های فراخ
سلام ها که تماشای کوه از دورند

سلام ها ملکوتی ترین پیامبرند
سلام ها که به ابلاغ نور مامورند

سلام ها آغوشی گشوده و گرمند
سلام ها استقبال های پرشورند

سلام ها کلمات زلالی اند که در
مسیر چشمه و دریا، به رود مشهورند

عزادارم ولی شادم از این غم

زهرا بشری موحد — Mon, 02 Oct 2017 10:20:00 GMT

دلم سر به هوا باشد چه بهتر!
سرم گرم‌ شما باشد چه بهتر!

عزادارم ولی شادم از این غم
غمی که دل گشا باشد چه بهتر!

به عشقت هرکجا باشد می آییم
اگر هیات به پا باشد چه بهتر!

چه ذکری بهتر از نام‌ حسین است
چه بهتر که رسا باشد چه بهتر!

《حسین جانم حسین جانم حسین جان!》
غمی هم در صدا باشد چه بهتر!

سری که خالی از سودای یار است
اگر از تن جدا باشد چه بهتر!

《 غم عشقت بیابون پرورم کرد》
نجف تا کربلا باشد چه بهتر!

آه ای شهر دوست داشتنی...

سید حمیدرضا برقعی — Wed, 06 Sep 2017 12:02:00 GMT

آه، ای شهر دوست داشتنی
کوچه پس کوچه های عطرآگین
ای مرور تمام خاطره هات
چون دهین ابوعلی شیرین*
.
شهر آغشته با حرارت باد
فصل خرماپزان پیوسته
کوشش پنکه های بی تاثیر
فُندق سالخوردهء خسته
.
سرخوشی های بی حدم می زد
پرسه در کوچه های بی هدفی
دعوتم کرد سمت طعم بهشت
ناگهان عطر قیمهء نجفی...
.
_سیدی! گم شدم... حرم... مولا...
از کجا می شود به او برگشت؟
عربی گفت و من نفهمیدم
باید از شارع الرسول گذشت
.
سنگ، دُر می شود در این وادی
صاحبان جواهرند همه
واژه در واژه با امین الله
زائران تو شاعرند همه
.
بین این چارپاره خوابم برد
رفتم از خویش و دفترم جا ماند
یک نفر مثل من درون حرم
داشت شعری برایتان می خواند:
.
زخمی ام التیام می خواهم
التیام از امام می خواهم
السلامُ علیک یا ساقی
من علیک السلام می خواهم

خاطرم جمع است می خوانی به دقّت نامه را

مریم کرباسی نجف آبادی — Wed, 16 Aug 2017 06:55:00 GMT

می نویسم در میان بغض و حسرت ،نامه را
باز دلتنگت شدم ، بفرست دعوتنامه را

تا کبوترهای گنبد پستچی های منند
می رسانم آسمانی تر به دستت نامه را

شهر من از مشهدت دور است و نزدیک است دل
دل خودش می آورد گاهی به سرعت نامه را

گاه اشکی ،گاه شوقی ،گاه شعر تازه ای
می نویسم باز هم در چند قسمت نامه را

کاش وقتی درد دلهایم به دستت می رسند
واکنی یک گوشه ی آرام و خلوت نامه را

عاقبت این سطرها با خط نستعلیق من
خواندنی تر می کند تا بی نهایت نامه را

غصّه های کوچکم را هم برایت گفته ام
خاطرم جمع است می خوانی به دقّت نامه را

خواب دیدم باز هم اردوی مشهد می برند
تا گرفتم از پدر دیشب رضایتنامه را-

صبح شد ، تب داشتم ، دیدم کنار بسترم
مادرم با گریه می خواند زیارتنامه را

بدون بوسه از این بیت ها نمی گذرم

زهرا سادات هاشمی — Wed, 12 Jul 2017 01:37:00 GMT

من از نجابت گل های لاله ، ساده ترم
شبیه پاکی لبخند مادرم، پدرم

پدر که آمده از کربلا و سوغاتیش
حریر چادری ساده ایست روی سرم_

هبوط کرد شبی که فرشته باران بود
و من که خیس عروجم که غرق بال و پرم

چقدر خاطره تعریف می کند مادر
چه نرم دست مرا می گرفت توی حرم

پدر که شانه به شانه...قدم...قدم.. آرام
و السلام علیکم ...و چشم های ترم

که میخکوب به درگاه چوبی خورشید
بدون بوسه از این بیت ها نمی گذرم

ولی چه ساده گذشتم چه ساده تن دادم
به ابرهای سیاه و حسود دور و برم

چقدر دور شدم از نجابت مادر
چقدر دور شدم از اصالت پدرم

کسی نمانده که دستی بگیرد از دستم
پلی نمانده که نشکسته است پشت سرم

ولی نخواه دلم را از این حرم بانو
به هر محل بکشم مثل آبرو ببرم

صداي پاي تو «شيراز» را «خراسان» کرد

قاسم صرافان — Sat, 15 Apr 2017 04:23:00 GMT

صداي ذکر تو شب را فرشته باران کرد

عبور تو لب «شيراز» را غزل خوان کرد

«کرم نما و فرود آ که خانه خانه ي توست»

بيا که چشم و دلت شهر را چراغان کرد

چو خواهرت که ز «درياچه ي نمک» دل برد

هواي زلف تو درياچه را «پريشان» کرد

نه شيخ شهر، تو شاهي که با چراغ رسيد

و برق عشق تو ما را گرفت و انسان کرد

ولي چه حيف که آن طره ي خيال انگيز

چه زود آمد و دل برد و روي پنهان کرد

چه اشک ها که ضريحت به گونه ها جاري

چه دردها که خدا با دل تو درمان کرد

شرابِ خون تو جوشيد و جان «حافظ» را

به جرعه اي غزل از جام غيب مهمان کرد

و گنبد تو براي دل کبوترها

چه مهربان شد و پرواز را چه آسان کرد

سفر اگر چه چنين ناتمام ماند، ولي

صداي پاي تو «شيراز» را «خراسان» کرد

به تپش آمده با یاد تو از نو کلماتم

سیدعلیرضا شفیعی — Fri, 09 Sep 2016 20:53:00 GMT

به تپش آمده با یاد تو از نو کلماتم
باز نام تو شده باعث تجدید حیاتم

بیم گرداب به دل داشتم اما تو رسیدی
که شدی ساحل امن من و کشتی نجاتم

باز از فرط عطش خشک شده کام من،آری
تشنه ام؛ تشنه ی لبهای عطشناک فراتم

باید احرام ببندم به طواف حرم تو
من که در صحن تو در موقف دشت عرفاتم

با دعای عرفه دست مرا کاش بگیری
مات و مبهوت نمایان شدن جلوه ی ذاتم

با تو هر لحظه مجسم شده یک روضه به چشمم
باز گریان تماشای قتیل العبراتم

رسیدم تا به نیشابور فهمیدم مسلمانم

رضا خورشیدی فرد — Thu, 25 Aug 2016 04:57:00 GMT

همه گویند مجنونم همه گویند «دیوانَه م»
دلیل عاقلانه بودنش را من نمی دانم

همیشه رود می فهمد که جریان چیست در پایان
شبیه برکه ها در حسرت دریا نمی مانم

صراط المستقیم من! رئوف من! رحیم من!
تو را این گونه می بینم تو را این گونه می دانم

تو با چشمان خود پشت سر من آب می ریزی
تو با دستان خود رد می کنی از زیر قرآنم

تمام راه، زحمت های من بر روی دوش توست
مرا شرمنده تر از این نکن حالا که مهمانم

اگر شمس الشموسی این تو و این چهره ی زردم
بسوزانم بسوزانم بسوزانم بسوزانم

«ضمانتگاه» شاید باعث آرامشم باشد
که هم چون آهوی سرگشته ای از خود گریزانم

حدیث نور را من سلسله در سلسله خواندم
رسیدم تا به نیشابور فهمیدم مسلمانم

چرا هدهد نمی بینم میان آن کبوترها؟
میان صحن تو انگار در ملک سلیمانم

اگرچه چند باری آمدم مشهد به پابوست
خدا می داند از هر چه نرفتن ها پشیمانم

به من لطفی کن ای چشمه به حق آن لب تشنه
به من لطفی کن ای باران که عطشانم ببارانم

شب جمعه ست فردا لحظه ی موعود می آید
میان جمکران در محضر تو ندبه می خوانم

همیشه با حضور تو حکایت همچنان باقی ست...

این جا درستی همگان در شکستگی ست

حسن دلبری — Tue, 09 Aug 2016 00:22:00 GMT

این جا طلسم گنج خدایی شکسته باش
پابوس لحظه های رضایی شکسته باش

در کوهسار گنبد و گلدسته های او
حالی بپیچ و مثل صدایی شکسته باش

وقتی به گریه می گذری در رواق ها
سهم تمام آینه هایی! شکسته باش!

هر پاره ات در آینه ای سیر می کند
یعنی اگر مسافر مایی، شکسته باش

این جا درستی همگان در شکستگی ست
تا از شکستگی به در آیی، شکسته باش

در انحنای روشن ایوان کنایتی ست
یعنی اگرچه غرق طلایی، شکسته باش

آن جا شکستی و طلبیدند و آمدی
این جا که در مقام فنایی شکسته باش

دو قطره اشک چکید این هم از جواز زیارت

محمد جواد الهی پور — Wed, 17 Feb 2016 05:25:00 GMT

دل شکسته...تن خسته، آمد از در ساعت
سلام داد و کمی مکث کرد باز به عادت
اجازه هست که در سایه ی نگاه تو باشم!?
چقدر زود رسید این سوال او به اجابت
دو قطره اشک چکید این هم از جواب سلامت
دو قطره اشک چکید این هم از جواز زیارت
نشست گوشه ی صحن و به گنبد تو نظر دوخت
برایت از خود گفت از زمانه کرد شکایت
همین که خواست برای تو شعر تازه بخواند
سرش گرفت جنون و دلش گرفت طراوت
بلند شد وسط صحن...با چه وجد و غروری
و خواند آن غزلی را که گفته بود برایت:

تمام فصل های من کنار تو بهار شد
ببین چه ساده می شود به عشق تو دچار شد

زیارتت بهشت را به ارمغان می آورد
خوشا به حال آن کسی که با تو همجوار شد

فقط به خاطر حریم روح پرور تو بود
اگر کسی در این کویر خشک ماندگار شد

یکی یکی به خاک قم چکید اشک های تو
در انتظار دیدن برادرت انار شد

همیشه اولین و آخرین پناه من تویی
همیشه بی قراری ام کنار تو قرار شد

......

قرار بعدی خود را گذاشت با تو به فردا
دلش میان حرم ماند و رفت از در ساعت

بهشت لطف کریمان بها نمی خواهد

قاسم صرافان — Mon, 14 Dec 2015 07:37:00 GMT

مریض آمده اما شفا نمی خواهد

قسم به جان شما جز شما نمی خواهد

برای پیش تو بودن بهانه‌ ای کافی‌ست

بهشت لطف کریمان بها نمی خواهد

دلیل ناله‌ ی ما یک نگاه محبوب است

وگرنه درد غلامان دوا نمی خواهد

فقیر آمدم و دلشکسته پرسیدم:

مگر که شاه خراسان گدا نمی خواهد؟...

همین قدر که غباری بر آستان باشد

رواست حاجت عاشق، دعا نمی خواهد

ببین به گوشه‌ ی صحنت پناه آوردم

مگر کبوتر آواره جا نمی خواهد؟

تو آشنای خدایی، کدام رهگذری

در این جهان غریب آشنا نمی خواهد؟

نگفته است، حیا کرده شاعرت آقا

نگفته است، نه اینکه عبا نمی خواهد

پایم که لنگ بود، به شوقت به سر دوید

محمدرضا طاهری — Tue, 01 Dec 2015 16:22:00 GMT

اشکم چهل شبانه نشست و شراب شد
وقتی چکید، خانه ی غم ها خراب شد

یک قطره روی شاخه ی خشک شبم چکید
روز از شبم جوانه زد و آفتاب شد!

هر چیز رنگ واقعی اش را به رخ کشید
"خوب" از خودش برآمد و "بد" بی نقاب شد

پایم که لنگ بود، به شوقت به سر دوید
قلبم که سنگ بود، ز سوزت مذاب شد

دریای رحمتی و لبت خشک مانده است
بعد از تو بوسه بر لب خشکیده باب شد

آتش ز سوز ناله ی دردانه ی تو سوخت
آب از خجالت لب خشک تو آب شد!

از خون خویش در رگ تاریخ ریختی
سیر حوادث از پس آن در شتاب شد

ترس از دلم گریخت، همان ترس کهنه ای
کز ابتدا میان من و حق حجاب شد

باز این چه شورش است که در سینه ام به پاست؟
در سرزمین مرده ی دل انقلاب شد

_{به نقل از صفحه ی اینستاگرام شاعر}

ابرم که نیازی به گذرنامه ندارم

اعظم سعادتمند — Fri, 27 Nov 2015 05:02:00 GMT

حالا که به این ناحیه افتاده گذارم

رد می شوم از مرز، در آن خاک ببارم

رد می شوم از کوه و در و دشت، که با او

در یک شب بین الحرمین است قرارم

سرباز عراقی! به خدا خسته ام اما

هرقدر که آزار دهی، شکر گزارم

هرقدر که تفتیش کنی، مسأله ای نیست

بغضم که هزاران گره افتاده به کارم

در این چمدان های دل آشفته ی دلتنگ

چیزی به جز اندوه نمی شد بگذارم

سرباز عراقی! بگذاری نگذاری

ابرم که نیازی به گذرنامه ندارم

بال های مادرم

حامد محقق — Wed, 26 Aug 2015 13:30:00 GMT

دور گنبد طلا
یک کبوتر سفید
گرم چرخ خوردن است
بال های او
رنگ چادر نماز مادر من است

دل را در آستان نجف جا گذاشتیم

محمدجواد غفور زاده — Mon, 24 Aug 2015 05:29:00 GMT

تا سر به خاک مقدم مولا گذاشتیم
دل را در آستان نجف جا گذاشتیم

خاریم و رو به گلشن یاسین نهاده ایم
خاکیم و سر به درگه مولا گذاشتیم

چون ذرّه چشم در ره خورشید دوختیم
چون قطره پا به وسعت دریا گذاشتیم

تا آفتاب گوشه ی چشمی به ما کند
شب تا به صبح پنجره را وا گذاشتیم

ایوان با صفای تو از بس که دیدنی ست
با چشم دل قرار تماشا گذاشتیم

ما را ببخش اگر زِ هجوم فرشتگان
گاهی به روی بال ملک پا گذاشتیم

با کاروان اشک کسی همسفر نشد
«این رسم تازه را به جهان ما گذاشتیم»

این اشک را به رسم امانت در این حرم
تنها برای توشه ی فردا گذاشتیم

روزی که سر به پای تو سودیم یا علی!
دست طلب به دامن زهرا گذاشتیم

چترم ، کلاهم ، عینکم ، بارانی ام جا ماند

میثم داودی — Fri, 21 Aug 2015 16:02:00 GMT

چترم ، کلاهم ، عینکم ، بارانی ام جا ماند
ابری سیاه از گریه ی پنهانی ام جا ماند

خورشیدِ گنبد بست گرچه پلک خیسم را
داغ ضریحت باز بر پیشانی ام جا ماند

عطر دعاهایی که روی گونه می لرزید
در لحظه های بی سر و سامانی ام جا ماند

اشکم زیارت نامه شد در صحن آیینه
شور تماشا داشتم ، حیرانی ام جا ماند

خود را شکستم ، روحم از آیینه ها پر زد
کنج حرم تنها تن سیمانی ام جا ماند

قرآن گشودم ، آیه آیه اشک نازل شد
طوفان نوح آمد، دل طوفانی ام جا ماند

قلبم اگرچه کوپه کوپه دور شد از صحن
دور ضریحت طفل سرگردانی ام جا ماند

باران می آمد وقت رفتن ، در هتل اما
چترم ، کلاهم ، عینکم ، بارانی ام جا ماند

ابرم که نیازی به گذرنامه ندارم

اعظم سعادتمند — Sat, 23 May 2015 16:37:00 GMT

حالا که به این ناحیه افتاده گذارم
رد می شوم از مرز، در آن خاک ببارم

رد می شوم از کوه و در و دشت، که با او
در یک شب بین الحرمین است قرارم

سرباز عراقی! به خدا خسته ام اما
هرقدر که آزار دهی، شکر گزارم

هرقدر که تفتیش کنی، مسأله ای نیست
بغضم که هزاران گره افتاده به کارم

در این چمدان های دل آشفته ی دلتنگ
چیزی به جز اندوه نمی شد بگذارم

سرباز عراقی! بگذاری نگذاری
ابرم که نیازی به گذرنامه ندارم

در آن "مقام" از این دل شکسته نام برید

محمدجواد غفور زاده — Sun, 07 Dec 2014 07:05:00 GMT

به نینوای حسین از "شفق" سلام برید
سلام خسته دلی را به آن امام برید

"ز تربت شهدا بوی سیب می آید"
مرا به یدن آن روضة السلام برید

شکسته بسته دعای من از اثر افتاد
خبر به حضرت مولا از این غلام برید

معاشران! دل من، جای مانده در حرمش
مرا دوباره به آن مسجدالحرام برید

در آن حریم که هفتاد رنگ، گل دارد
به خون نشسته نگاهی بنفشه فام برید

در آن حریم مقدس، دوباره شیعه شوید
به شهر نور رسیدید، فیض عام برید

اگر که علقمه در موج خیز اشک شماست
برای ساقی لب تشنه یک دو جام برید

به دست های علمدار کربلا سوگند
مرا دوباره به پابوس آن "مقام" برید

به یک اشاره ی او کارها درست شود
در آن "مقام" از این دل شکسته نام برید

زبان حال "شفق" شعر "شمس تبریز" است
"به روح های مقدس ز من پیام برید"

دل های عاشقان جهان کربلای توست

یوسف رحیمی — Wed, 03 Dec 2014 06:05:00 GMT

عشقت مرا دوباره از اين جاده مي‌برد

سخت است راه عشق ولي ساده مي‌برد

پاي پياده آمدم و شوق وصل تو

من را اگر چه از نفس افتاده، مي‌برد

دل‌هاي عاشقان جهان کربلاي توست

نام تو را هر عاشق آزاده مي‌برد

فرياد غربتت دل ما را تمام عمر

با کاروان نيزه از اين جاده مي‌برد

اين جاده ديده قافله ي اشک و آه را

بر روي نيزه ها سر خورشيد و ماه را

دیده‌ست در تلاطم طوفان بی‌کسی

یک کاروان بنفشه ي بی‌سرپناه را

آن شب که ماند ياس سه‌ساله میان راه

يک لحظه برنداشته از او نگاه را

در آخرین وداع غریبانه ي حرم

دیده عبور خواهری از قتلگاه را

آن‌جا که داغ از جگرش بوسه‌ها ‌گرفت

گل‌زخم از نگاه ترش بوسه‌ها ‌گرفت

وقتی رسید او که سر از دست رفته بود

از زخم‌های شعله ورش بوسه‌ها ‌گرفت

اما گذاشت بر دل او حسرتي، نسيم

از گيسوان همسفرش بوسه‌ها ‌گرفت

از راه دور دختر هجران کشيده‌اي

هر بار از لب پدرش بوسه‌ها ‌گرفت

در باغ نيست غير گل اشک و ارغوان

داغي نشانده بر دل آلاله‌ها، خزان

اما گذشت هر چه که بود آن چهل غروب

برگشته سوي کرب و بلا باز کاروان

با کاروان غربت از اين جاده آمديم

ما را رسانده قافله ي تو به آسمان

حالا رسيده‌ايم و سحرگاه جمعه است

«عجل علي ظهورک يا صاحب الزمان»

هیچ کس نیست بین آقایان، که به جز تو به درد ما بخورد

زهرا بشری موحد — Sat, 15 Nov 2014 07:04:00 GMT

یکی از صحن انقلاب آمد، رفت مهمانسرا غذا بخورد
یک کبوتر که فیش دستش نیست، آمده در حرم هوا بخورد

قصر ما صحن قدس و آزادی است، نه از این قصرهای درویشی!
بگذارید هرکه می خواهد، فیش ها را دوتا دوتا بخورد

یا امام غریب! می دانی! تو خودت مکه ی فقیرانی!
فقر یعنی کسی تمامی عمر، حسرت مشهد تو را بخورد

مرهم آورده ای، غم آوردیم! یا سریع الرضا، کم آوردیم!
هیچ کس نیست بین آقایان، که به جز تو به درد ما بخورد

بگذریم از گلایه ها دیگر، شده حالم کنار تو بهتر
باید این زائرت نباتش را، با کمی نیت شفا بخورد

کربلايي و مبتلا داري، شهر عشقي برو بيا داري

قاسم صرافان — Mon, 27 Oct 2014 05:16:00 GMT

گرچه باور نميکنم اما مي روم کربلا خدا را شکر

مردُم!آقاي مهربانم باز راه داده مرا خدا را شکر

کربلايي و مبتلا داري، شهر عشقي برو بيا داري

بر سر قدس و کعبه جا داري، با دو گنبد طلا خدا را شکر

گرچه دنيا چنين پر آشوب است، درکنار تو جاي ما خوب است

گوشه ي کشتي حسينيم و گوشه ي چشم ناخدا را شکر

اين که دل بي قرار عباس است، کار دل نيست کار عباس است

هر که پروردگار عباس است، اوست تنها خدا، خدا را شکر

بغض ها کينه ها عداوت ها، غصه ها ترس ها حسادت ها

فقط اينجا ميان هيئت ها، کرده ما را رها خدا را شکر

درد ما چيست؟ عاشقي، مستي، اي که دردمان دردها هستي!

اينکه لطفت نکرده تا حالا درد ما را دوا خدا را شکر

اُدخُلوها بِسَلامٍ آمِنین... در باز شد

محمدحسین ملکیان — Mon, 06 Oct 2014 06:01:00 GMT

اُدخُلوها بِسَلامٍ آمِنین... در باز شد

از میان جمعیت راهی به این سر، باز شد

در حرم سهل است، حتی در دل میدان مین

هر زمان که یا رضا گفتیم، معبر باز شد

اول ِ نامش که آمد بر زبانم سوختم

در دلم بال صد و ده تا کبوتر باز شد

از صدای گریه ی زن ها یکی واضح تر است

خوش به حالش بعد عمری بغض مادر باز شد

دار قالی... پنجره فولاد... مادر... سال ها

بس که روی هم گره زد بخت خواهر باز شد

نان حضرت، آب سقاخانه، اشکی پر نمک

سفره ی یک شعر آیینی دیگر باز شد

مادر از باب الرضا رد شد، به من رو کرد و گفت

بچه که بودی زبانت پشت این در باز شد

از پشت پلک ها سفر آغاز می کنم

هادی منوری — Mon, 08 Sep 2014 05:57:00 GMT

امشب
گریز آهوانه ی من
دست های توست
نه گنبد طلا!
آقا
تمام شهر صیّادند
پولاد
پای پنجره ات آب می شود
وقتی برای دیدن تو
آسمان شوم
امشب
کنار پنجره
جای نگاه نیست
پرواز می کنم
از پشت پلک ها
سفر آغاز می کنم

دارد از «باب الجواد» این بار می آید یتیمی

قاسم صرافان — Sat, 06 Sep 2014 05:48:00 GMT

می خورد بر گونه ام از جانب صحنت شمیمی

می دھی اذن دخول این بار آقا با نسیمی

فرق دارد زائرت واگویه ھایش با ھمیشه

دارد از «باب الجواد» این بار می آید یتیمی

دست خالی آمدم رسم ادب این نیست آقا

میھمان با توشه ای آید به دیدار کریمی

در میان سوره ھای چشم ھای مھربانت

«توبه»ام دارد چه«بسم الله الرحمن الرحیم»ی

شاه توس! آواره ی آھنگ ناقوست مسیحی

یابن موسی! بی قرار طور آھویت کلیمی

از تو پنھان نیست شرح غصه ھا ھر چند گم شد

در صدای کفترانت ناله ھای یا کریمی

زخم ھای کھنه با دیدار تو درمان شد اما

دردھای تازه آوردیم ای یار قدیمی!

خوبا! تمام حرف همین است: ما بدیم

مجتبی احمدی — Thu, 04 Sep 2014 06:04:00 GMT

آنجا ضریح، پنجره ای رو به اولیاست

آنجا رواق، پاتوقِ گهگاهِ انبیاست

شمس الشموسِ گوشه ی چشمت که می دمد

خورشید و ماه، پت پتِ شمعی است؛ بی ضیاست

آنجا که «راه » می رسد و باز می رود

یک جاده ی دو بانده که تا عرشِ کبریاست

حتی فرشته ها به ترافیک می خورند

از بس شلوغ می شود، از بس برو بیاست

پهن است سفره ای به درازای آسمان

اما غذا نه این عدس و ماش و لوبیاست

حاتم اگر که کشک بسابد، عجیب نیست

قربان سفره ات؛ خودمانی است، بی ریاست

جان ها گرسنه اند... چه فرق اینکه دست ها

کوتاه یا بلند، سفید است یا سیاست؟

ما فکر می کنیم که در آستان تو

توفیر بین قالی کرمان و بوریاست

خوبا! تمام حرف همین است: ما بدیم

دلخوش که توی تعزیه ها حرف اشقیاست

آنها که دست کم، همه یک رنگ و واضحند

ما چند رنگ و روییم؛ آیین مان ریاست

تسبیح و مهر و اشک و زیارت برایمان

ماشین حساب و متر و ترازو و گونیاست

غافل از اینکه باران، شاگردِ دست توست

غافل که خاکِ پای تو استادِ کیمیاست

دوریم و دست مان به ضریح تو متصل،

سیریم و عادت لب مان، ذکرِ «ساقیا»ست

ها... راستی... بلیت، غذا، جا گران شده

آقا ! زیارت تو مگر حجّ اغنیاست ؟!

آری، غزل بلند شد؛ اصلاً غزال شد

شاعر نوشت: « ضامن آهو » و لال شد

عشق فرمود : بیایید، اطاعت کردیم

مجتبی احمدی — Sun, 10 Aug 2014 05:40:00 GMT

دل سپردیم به چشم تو و حرکت کردیم

بعدِ یک عمر که ماندیم . . . که عادت کردیم

دست هامان همه خالی . . . نه ! پر از شعر و شرر

عشق فرمود : بیایید، اطاعت کردیم

خاک آلوده رسیدیم به آن تربت پاک

اشک آلوده ولی غسل زیارت کردیم

گفته بودند که آرام قدم برداریم

ما دویدیم . . . ببخشید . . . جسارت کردیم

ایستادیم دمی پای در « باب الرّاس »

شمر را – بعدِ سلامی به تو –لعنت کردیم

سهم مان در حرمت یکسره سرگردانی

بس که با قبله ی شش گوشه ، عبادت کردیم

تشنه بودیم دو بیتی بنویسیم برات

از غزلباری چشمان تو حیرت کردیم

هی نوشتیم و نوشتیم و نوشتیم و نشد

واژه ها را به شب شعر تو دعوت کردیم

همه با قافیه ی عشق ، مصیبت دارند

از تو گفتیم ، اگر ذکر مصیبت کردیم

وقت رفتن که حرم ماند و کبوترهایش

بی پر و بال نشستیم و حسادت کردیم

و سری از سر افسوس به دیوار زدیم

و نگاهی غضب آلود به ساعت کردیم

تا قیامت بنویسیم برای تو کم است

ما که در سایه ی آن قامت ، اقامت کردیم

کاش می شد که بمانیم ؛ ضریحت در دست . . .

دل سپردیم به چشم تو و حرکت کردیم

چشمم به هيچ پنجره رغبت نمي کند

محبوبه بزم آرا — Mon, 04 Aug 2014 19:44:00 GMT

چشمم به هيچ پنجره رغبت نمي کند
جز با ضريح پاک تو صحبت نمي کند

ديگر کبوتر دل من، آب و دانه را
جز با کبوتران تو قسمت نمي کند

شايد هنوز اين همه باران اشتياق
در آستان دوست کفايت نمي کند

شايد هنوز بنده ي خاکم که گنبدت
من را به آسمان تو دعوت نمي کند

مولا نگو که اين پر و بال شکسته را
باران مرهم تو شفاعت نمي کند

آخر بدون مرحمت چشم هاي تو
اين خسته را خدا هم اجابت نمي کند

خواندي مرا، وگرنه بدون اشاره ات
قلبم چنين هواي زيارت نمي کند

با چه رویی به خانه برگردم؟

سعید بیابانکی — Tue, 10 Jun 2014 04:42:00 GMT

چمدان های خسته سنگین اند

سالن انتظار، سنگین تر

مثل دیشب نگاه ها ابری است

پشت شیشه پرنده ها پرپر

چشمه ای اشک و شور در چشمم

کاسه ای آب و دانه در دستم

با چه شوقی به قصد دیدن تو

چمدان های خسته را بستم

ای عزیزی که آهوان غریب

می گذارند سر به زانویت

چه کنم با نیاز این همه نذر

من محروم مانده از کویت

گیرم امشب برای اهل محل

ابرها را بهانه آوردم

من نالایق زیارت تو

با چه رویی به خانه برگردم؟

زبان خام مرا جرئت بیان دادند

سیداکبر میرجعفری — Mon, 27 Jan 2014 06:20:00 GMT

و نخل ها که سحر سر به آسمان دادند
صلات ظهر که شد، ایستاده جان دادند

صلات ظهر درختان اقامه می بستند
که روح و راحت خود را به باغبان دادند

چه نخل ها که به انگشت های نامعلوم
جهان گمشده ای را به ما نشان دادند

کنار نعش افق ناله های نیزاران
غروب بود و چه حالی به کاروان دادند

مسافران غریبی که دیر می رفتند
به کاروان نرسیدند تشنه جان دادند

همین مشاهد مظلوم در دیار غریب
به سرزمین شما هفت آسمان دادند

به سرزمین شما آه سرزمینی که
غریب و دوست بدان زخم و استخوان دادند

غریبه ها که فقط شکل میزبان بودند
به زائران رطب، خنجر و سنان دادند

برای هر که مسافر برای هر که رسید
سگان کوفه دویدند، دم تکان دادند

وقیح بود ولی عابران نامربوط
به جای چشم، شما را دو تکه نان دادند

همین مشاهد مظلوم در دیار غریب
به سرزمین شما هفت آسمان دادند

به تشنگان مجاور فرات نوشاندند
به خستگان سفر توشه و توان دادند

به احترام شکفتن، جوانه رویاندن
به نخل های کهن فرصتی جوان دادند

اگرچه تشنه در آغوش آسمان رفتند
به سرزمین عطش، صبح و سایبان دادند

به رغم آنچه به حلق بریده ای نرسید
چه جام ها که به مردان این جهان دادند

شبیه رود اگر آبروی این خاکند
شبیه چشمه به هر خطه ای روان دادند

خدای من چه بهار شگفت انگیزی
به بوستان غزل خیز عاشقان دادند

چقدر بوی تو پیچید و باد می آید
چقدر بوی تو را یاس و ارغوان دادند

«زبان خامه ندارد سر بیان فراق»
زبان خام مرا جرئت بیان دادند

خدا نگیرد از این خلق تشنه، مشهدتان را

ناصر حامدی — Sun, 22 Jul 2012 06:52:00 GMT

جدا نمی کنم از خویش خاک مرقدتان را
خدا نگیرد از این خلق تشنه، مشهدتان را

شما مسافر پاک مدینه اید و رقم زد
خدا به نام خراسان، مسیر و مقصدتان را

برای آن که ببارند بر سیاهی دنیا
به ابرها برسانید رنگ گنبدتان را

خزان نگیرد اگر روی دوش گل بگذارید
عبای آبی و بارانی زبرجدتان را

غریب من! چه ملالی اگر غریب بمانم
خدا نگیرد از این خسته، عشق مشهدتان را